Dag 4 Nashville

Het wil nog niet echt vlotten met lekker slapen. Wel was het iets later dat ik wakker werd, rond 5 uur. Helaas wilde het daarna écht niet meer lukken om verder te slapen. Om kwart voor 7 was ik er klaar mee en ben ik onder de douche gestapt en mijn haar gaan wassen.

Daarna heb ik via Spothero een parkeerplaats gereserveerd in downtown Nashville voor vandaag.

Tegen 8 uur zijn we naar de ontbijtruimte gegaan. Het ontbijt hier is iets uitgebreider dan de afgelopen dagen. Er was omelet met kaas, wentelteefjes en zelfs kipburgers.

Voordat we naar downtown gingen wilden we eerst even een kijkje nemen in het Gaylord Opryland Resort. Daar aangekomen zagen we dat we 37 dollar (!) parkeergeld moesten betalen, dat vonden we toch iets te veel om alleen even in het hotel te kijken dus we zijn maar weer weg gegaan.

We hebben de navigatie ingesteld op de gratis parking bij het Centennial Park. Hier mag je 2 uur gratis parkeren, lang genoeg voor wat wij wilden doen.

In dit park staat een replica van het Parthenon, op ware grootte. We zijn hier naartoe gelopen en hebben een aantal foto's gemaakt. 

In het park kwamen we weer genoeg eekhoorntjes tegen.

In de brandende zon zijn we vervolgens naar Vanderbilt University gelopen, een private university die bekend staat om zijn medische opleidingen. Omdat Caro ook geneeskunde gaat studeren wilde ze hier een kijkje nemen.

Voordat we weer terugliepen naar de auto zijn we bij de Vanderbilt Community Bookstore naar binnen gegaan. Dit is niet alleen een boekwinkel, de studenten kunnen hier ook wat huishoudelijke artikelen kopen en allerlei kleding met de naam en/of logo van de universiteit er op. Caro heeft een sweater gekocht, Olaf een t-shirt. Ook hebben we een paar koude drankjes gekocht want we moeten het vocht blijven aanvullen nu we zo zweten!

We zijn via het park weer teruggelopen naar de auto en zijn naar de gereserveerde parkeerplaats bij Holston House op 7th Street gereden. Vanaf hier was het een klein stukje lopen naar Broadway street, dé barstreet van Nashville. We zijn de hele straat doorgelopen en vanuit iedere bar hoor je livemuziek komen. Overal staat een bandje te spelen, en dat al om 11.00 uur 's morgens.

We hebben ook even rondgekeken in de Boot Barn, een winkel vol met cowboylaarzen. Niets gekocht hoor! 

Via de andere kant van de straat zijn we teruggelopen naar het Nashville visitor center. Er zijn best veel bekende artiesten die een bar hebben in Nashville. We liepen langs barren van oa Jon Bon Jovi en Post Malone.

Het visitor center is het startpunt van de stadswandeling die ik had gevonden op internet en had uitgeprint. Voordat we die gingen lopen hebben we eerst binnen

magneten voor onze verzameling en drinken voor onderweg gekocht. Bij het afrekenen vroeg ik of we hier naar de wc konden. Het meisje achter de kassa wees aan waar ze waren en zei: "voor vrouwen is het 12,12 en voor mannen 18,95. We keken haar allemaal glazig aan en ik stamelde "do you mean, like...in money?" Ze moest lachen en zei dat dat de code was om binnen te komen. Gierend van het lachen liepen Caro en ik naar de wc's.

Caro en ik kwamen al pratend tegen elkaar uit het wc hokje en vielen ook tegelijkertijd stil. Voor ons zagen we kranen, maar geen wasbakken! Huh, wat is dit? Bleek dat er aan de achterkant een smal richeltje zat waar het water in liep. 

Vol goede moed begonnen we aan de wandeling. 

Allereerst vertelde de wandeling iets over een aantal beroemde honky tonk barren op Broadway zoals Legends Corner met de beroemde muurschildering 'Legends', 

We kwamen verder langs het Ryman Auditorium, een concerthal waar vroeger de Grand Ole Opry radioshow werd opgenomen en Printer's Alley, vroeger een straat waar alle kranten hun kantoor en drukkerij hadden, nu een barstreet.

We kwamen uiteindelijk uit bij Riverfront, aan de Cumberland Rivier. Hier zijn we op een bankje gaan zitten in de schaduw om even bij te komen. We hadden mooi zicht op het Nissan Stadium aan de overkant. We besloten om de rest van de wandeling niet te lopen, het is echt te warm daarvoor!

In plaats daarvan besloten we naar de Assembly Foodhall te lopen en daar te gaan eten bij Hattie B's Hot Chicken. Een populair tentje want me moesten wel even in de rij staan. We bestelden 2 porties, één mild en één medium. Pff, mild was al te pittig voor Caro en mij, laat staan de medium. Olaf en ik hebben nog wel een stukje medium geprobeerd, maar de rest heeft Maurice alleen mogen opeten!

En dan heb je dus ook nog Hot, extreem heet (Damn Hot) en nóg heter (shut the cluck up). Zullen er echt mensen zijn die dat gewoon kunnen eten?

Na het eten besloten we te lopen naar de Wings-muurschildering op 11th Street, één van de bekendste muurschilderingen van Nashville. Het was even zoeken, maar we hebben de vleugels dan toch gevonden. We maakten snel wat foto's van onszelf voor de vleugels. We hadden aan de overkant een ijssalon gespot met de oerhollandse naam 'Van Leeuwen'. Deze naam viel ons natuurlijk gelijk op en we besloten om er een ijsje te gaan eten. Want in een ijssalon is het cast lekker koel! Olaf en ik kozen allebei voor de smaak 'Vegan Banana Bread Pudding with Fudge Swirls' (jammie!) en Maurice nam een caramel sundae. Caro vond er geen lekkere smaak tussen (ze hadden geen fruit/sorbetijs, behalve mango maar die was niet lekker) dus ze nam niets. 

We hebben op ons gemak genoten van ons ijsje én de airco. Toen het ijs op was zijn we weer teruggelopen naar de vleugels om betere foto's te maken. 

Caro is ook nog op de foto gegaan met de kleine vleugels die naast de grote zijn geschilderd.

Op de terugweg naar Broadway Street kwamen we nog meer murals tegen.

Caro voelde zich niet zo lekker, ze was duizelig en zei dat ze behoefte had aan iets zouts. We liepen net voorbij Country Music Hall of Fame en hebben bij het bijbehorende caféveen zakje chips en een flesje lemonade voor haar gekocht. Het museum zelf gaan we niet bezoeken. Tickets kosten 33 dollar pp en dat vinden we te veel, we zijn toch geen echte country liefhebbers.

Nadat Caro weer een beetje was opgeknapt zijn we naar de John Seigenthaler Pedestrian Bridge gelopen. Vanaf deze brug heb je links een mooi uitzicht op de skyline van Nashville.

We waren alle 4 klaar voor vandaag met de extreme hitte, maar het was nog iets te vroeg om te gaan eten. We zijn daarom eerst iets gaan drinken in het Hardrock Café. Caro en Olaf waren nog nooit in een Hardrock Café geweest namelijk en wilden het wel eens van binnen zien.

Na onze drankjes besloten we naar Rippy's honky tonk te gaan om daar iets te eten en te luisteren naar een liveband. Caro bestelde een wrap met gegrilde kip, de rest hield het bij een portie nachochips met salsa en white queso saus. Wij zaten nog vol van de kip en het ijs. De eerste liveband had echt een hele goede zangeres, het bandje erna was wel aardig.

Na het eten hebben we nog wat rondgelopen op Broadway. Het was inmiddels een stuk drukker geworden en we zagen veel bierfietsen en door een paard voortgetrokken koetsjes rondrijden. Op straat zagen we veel vrijgezellenfeest-groepen rondlopen. Aan het eind van Broadway, bij de rivier, stonden een aantal politie-, brandweerauto's en ambulances opgesteld. Af te wachten op te dronken gasten en vechtpartijen vermoed ik.

Op een gegeven moment kwamen 2 van die auto's onze kant op. Ze stopten aan de overkant en gingen met een brancard een bar binnen. En de band daarbinnen bleef gewoon doorspelen!

Rond half 8 zijn we langzaam teruggelopen richting de auto, ondertussen foto's makend van de vele neon signs op Broadway.

Een kleine 30 minuten later waren we weer bij ons hotel, onderweg werden we getrakteerd op een hele mooie zonsondergang.

Olaf is nu zwemmen en Maurice is mee naar beneden. Caro ligt naast mij te lezen en ik lig met een koude natte handdoek op mijn been dit blog te schrijven. Ik heb namelijk weer last van warmte-uitslag, de zogenaamde wandelaarsbenen.

Morgen op naar de volgende muziekstad!

Hotel: Country Inn & Suites by Radisson Nashville

Mijl gereden: 28

Stappen: 21.584

Temperatuur: 35 graden 

Dag 3 Op weg naar Nashville

Vannacht om 3.15 uur werd ik wakker. Ik dacht dat het al 6 uur 's ochtends was, viel dat even tegen. Ik was klaarwakker dus ik besloot om mijn telefoon er maar bij te pakken. Ik zag dat Maurice ook op zijn Ipad iets aan het bekijken was.

Na het lezen van reacties op het blog (dank jullie wel, leuk om te lezen!) en het lezen van het nieuws, oa over de hele zware aardbeving in Rusland en de Tsunami waarschuwing voor oa Hawaii en Californië besloot ik om toch maar weer de ogen dicht te doen en ben ik weer in slaap gevallen tot half 7.

Na het ontbijt, wat bestond uit wafels, geroosterd brood en cornflakes hebben we de spullen van de kamer gehaald en in de auto gezet. Ik heb de sleutel ingeleverd en om 8.00 uur reden we weg, weer naar Mammoth Cave NP. We gingen hier een trail lopen die ik eigenlijk voor gisteren op de planning had staan maar waar we gisteren na de grottour geen puf meer voor hadden. 

Na 20 minuten stonden we op de parkeerplaats van de Cedar Sink Trail. We waren de enige auto. Wat was het daar heerlijk stil, je hoorde alleen de cicades herrie maken. 

Nadat we de slippers hadden verwisseld voor onze sneakers en koud water hadden gepakt uit de koeltas gingen we het pad van de trail op. De temperatuur was nu, om iets voor half 9, prima te doen (24 graden), maar de luchtvochtigheid is voor ons gevoel 100%! Al snel gutste hef zweet van ons af!

Cedar Sink is een diepe en grote sinkhole die is ontstaan door het instorten van het aardoppervlak. Mammoth Cave National Park is een zogeheten karstlandschap. Dit betekent dat water het kalksteen oplost waardoor er holtes en grotten onder het aardoppervlak ontstaan. Na verloop van tijd kan het gesteente boven deze holtes zo dun worden dat het instort, waardoor een sinkhole ontstaat. 

Het eerste stuk van de trail is een bospad. Normaal lopen Caro en Olaf graag voorop, maar dit keer lieten ze mij voorop lopen. Dat had vast iets te maken met de vele spinnenwebben die over het pad hingen hahaha! 

Na ongeveer 700 meter kwamen we bij trappen uit die je in de sinkhole lieten afdalen. 

Even verderop gingen we weer met trappen omhoog. Halverwege deze trap loopt een pad naar een plateau waar je onder de rand van de sinkhole staat. Hier hebben we het uitzicht bewonderd en even staan bijkomen van de wandeling. 

Na een minuut of 10 zijn we weer verder de trap opgegaan. Bovenaan kwamen we weer op een pad uit dat uiteindelijk weer uitkwam op het pad dat terugleidde naar de auto.

Om 9.15 uur waren we weer terug bij de auto. We waren alle vier echt drijfnat van het zweet. We hebben daarom eerst een tijdje naast de auto staan bijkomen en hebben ondertussen de benen schoongemaakt die onder de modderspetters zaten. Het pad was op sommige stukken best modderig geweest namelijk. 

Weer in de auto werd, op verzoek van Caro, de navigatie ingesteld op de Barnes&Noble in Bowling Green. Dit was een half uur rijden. Het eerste deel reden we door landelijk gebied waar we heel wat mooie vrijstaande huizen zagen staan, het 2e deel gingen we weer over de I-65.

Olaf ging ook een boek uitzoeken want anders mag hij geen Lego kopen van Maurice. 

Bij binnenkomst gingen Caro, Maurice en Olaf de boeken bekijken. 

Ik zocht al snel de Starbucks op (zit in de Barnes&Noble), bestelde een Latte en begon alvast aan het blog. 

Even later kwam Maurice bij me zitten, met een frapuccino. Caro heeft weer een boek gekocht en ook voor Olaf hebben we een boek gekocht (dat Caro ook graag wil lezen). Het is een dyslexie-vriendelijk boek (speciaal lettertype), ik ben benieuwd of het daardoor fijner leest voor Olaf.

Hierna zijn we ook nog even naar de Walmart gegaan om scheerschuim en een nieuwe zwembroek te kopen voor Olaf. En daarna zijn we op weg gegaan naar Nashville, een goed uur rijden.

Om 12.00 uur reden we Tennessee, staat nummer 3 van deze vakantie in.

Om kwart voor 1 waren we bij hotel. De kamer was nog niet klaar maar we konden wel al de koffers achterlaten. We hebben de koffers achter de receptie neergezet en zijn toen naar de Opry Mills Mall gereden. 

We vinden het altijd leuk om naar de bioscoop te gaan in Amerika en in dit erg grote winkelcentrum zat een bioscoop. We hebben gekozen voor 'Jurassic World Rebirth'. We hadden online gezien dat die om 14.50 uur zou beginnen. Nadat we een parkeerplek hadden gevonden zijn we eerst naar de bioscoop gelopen om de kaartjes alvast te kopen. Daar zagen we dat er ook een film begon om 1.10 uur, over 5 minuten dus. Dat was helemaal fijn, we hebben snel kaartjes, drinken en popcorn gekocht en zijn in de compleet lege zaal gaan zitten. Ik denk dat er uiteindelijk nog 3 andere mensen de film hebben gekeken.

Caro en ik vonden de film best spannend, Olaf vond hem ook wel vermakelijk, Maurice vond het een stomme film.

Na de film zijn we het winkelcentrum ingelopen. 

Nadat ik samen met Olaf 3 t-shirts voor hem had gekocht bij de Aeropostale besloten we op te splitsen. De mannen worden niet zo blij van al dat shoppen.

Caro en ik hebben het hele winkelcentrum gezien en hebben al wat aankopen gedaan bij Calvin Klein, Bath&Body Works, GAP en Old Navy.

Om kwart voor 6 appte Maurice dat zij naar de Cheesecake Factory waren gegaan en ons op de wachtlijst hadden laten zetten. Rond kwart over 6 zouden we aan de beurt zijn.

Caro stond net joggingbroeken te passen bij de Old Navy. Nadat we die afgerekend hadden zijn we ook maar naar de Cheesecake Factory gelopen.

Om half 7 werden we geroepen dat er een tafel voor ons was. Caro en ik wisten al wat we wilden eten, maar Maurice en Olaf hadden wat meer moeite met een keuze maken van de uitgebreide menukaart. Uiteindelijk koos Maurice de Korean Fried Chicken, Olaf de Pepperoni Flatbread en Caro en ik deelden de Parmesan Herb Chicken. Vorig jaar hebben we namelijk geleerd dat 1 portie meer dan voldoende is voor ons 2en. Het smaakte ons allemaal goed.

En omdat het vandaag Nationale Cheesecake-dag is hebben Olaf en ik samen een punt Chocolate Toxedo Cream Cheesecake gedeeld. Cheesecakes zijn vandaag voor de helft van de prijs voor rewardmembers. Helaas kan je alleen member worden met een Amerikaans telefoonnummer. Toen we dat aan de ober vertelden regelde hij dat we toch de cheesecake voor de helft van de prijs kregen.

Om 20.00 uur verlieten we het restaurant. De winkels in de mall waren al dicht of gingen bijna dicht. Door de mall zijn we naar de auto gelopen (zo lang mogelijk genieten van de airco!). Buiten was het al helemaal donker, en dat al om 20.00 uur!

Met 10 minuten waren we bij het hotel waar onze bagage achter de receptioniste op ons stond te wachten. Inmiddels zijn we helemaal geïnstalleerd op de kamer en schrijf ik nog het laatste stukje blog. Als ik deze zo online heb gezet ga ik denk ik lekker slapen want ik ben weer erg moe.

Hotel: Country Inn & Suites by Radisson Nashville

Mijl gereden: 103

Stappen: 14.445

Temperatuur: 34 graden (maar luchtvochtigheid is stuk lager)