It's a wrap

En dan zit ik nu weer gewoon thuis. Het laatste hoofdstuk te schrijven van deze schitterende reis. Maar voordat ik ga vertellen hoe deze reis ons is bevallen, eerst nog het verslag van de terugreis.

De vlucht vanuit Indianapolis vertrok netjes op tijd, om 20.00 uur gingen we de lucht in. Olaf, Caro en ik namen al snel een slaappil in (Maurice kan echt overal slapen, die heeft geen pil nodig). Olaf sliepen al heel snel. Caro en ik probeerden wakker te blijven totdat het eten geweest was, maar dat is ons niet gelukt. Ik werd op een gegeven moment weer wakker van 2 krijsende kinderen. Na 10 minuten dat gekrijs aanhoren was ik het zat en ben ik op zoek gegaan naar mijn oordoppen (dat idee van Jort Kelder vind ik zo gek nog niet!).

Met oordoppen in gelukkig weer in slaap gevallen. Voor mijn gevoel vaak wakker geworden, het slaapt natuurlijk niet echt comfortabel in een vliegtuig. Een uur voor de landing was ik echt wakker, oogmasker af, oordoppen uit en nekkussen weer opgeborgen en mijn boek erbij gepakt.

Om tien voor half 9 landden we in Dublin. We hadden ruim anderhalf uur voor de overstap, dat moet lukken.

We moesten best een stuk lopen door een best rare gang. Het leek niet op een normale vliegveldgang, het was meer alsof we achter de schermen liepen. 

De ingang van flight connections was afgesloten, we moesten rechtdoor en kwamen in een grotere ruimte uit waar een meneer mensen doorverwees. Amerikaanse paspoorten naar rechts, EU-paspoorten naar links.

We kwamen bij de douane uit, paspoorten laten zien en door het poortje. Maar, wat is dit nu? We stonden bij de bagagebanden. Dit klopt niet, wij moeten nog verder vliegen!

Wij naar een medewerker van het vliegveld, gezegd dat we waarschijnlijk iets fout hebben gedaan maar dat we nog een vlucht hebben.

Die dame zei dat we geen fout hadden gemaakt, dat we naar boven moesten, door security en dan naar de juiste gate.

Eenmaal boven zagen we een flinke rij bij security. Jemig zeg, zoveel tijd hebben we nu ook weer niet! Maar het liep gelukkig redelijk snel door. Snel de flessen MinuteMaid Lemonade opgedronken want die mochten natuurlijk niet mee door security. 

Na de security gauw naar gate 409 toe. We hadden gelukkig nog wel tijd om naar het toilet te gaan en tanden te poetsen. Caro zag op internet dat de aankomsttijd op Schiphol was gewijzigd naar 13.15 in plaats van 12.35 uur. Maar vertrektijd is nog steeds 9.50 uur. Huh? Waarom vliegen we er 3 kwartier langer over?

Eenmaal in het vliegtuig vertelde de piloot dat we wegens drukte op Schiphol wat later zouden vertrekken. We vertrokken inderdaad een half uur later dan de planning.

De vlucht ging zeer snel. A. omdat we alle 4 weer in slaap vielen en B. omdat we toch gewoon om 12.35 uur landden op Schiphol.

Omdat we achterin het vliegtuig zaten verlieten we het vliegtuig via een trap. Een stuk verder moesten we dan weer een trap op en kwamen we alsnog in de slurf uit.

Zoals gewoonlijk was het wel een stuk lopen naar de bagagebanden. De koffers zouden op bagageband 2 komen. Zelfde als vorig jaar, hopelijk hebben we dit jaar niet zoveel pech als vorig jaar! Caro kon in de app zien dat 2 van de koffers op Schiphol waren (we hebben maar 2 tags), dan zullen de andere 2 er ook wel zijn.

Helaas moesten we nog wel een half uur wachten totdat de band begon te lopen, maar toen hadden we redelijk snel de koffers.

Gauw naar buiten en een broodje gekocht bij AH to go. O, dat was lekker zeg!! Een heerlijk, knapperig broodje!

En toen naar de trein. Eerst naar Ansterdam Zuid en daar overgestapt op de trein naar Breukelen. Hij rijdt wel door naar Maarssen, maar daar zijn de liften nog steeds kapot en dat is niet zo handig met al die zware koffers!

Op station Breukelen stond Jeroen ons op te wachten met onze auto. Dat was even wennen om weer zo laag bij de grond te zitten hoor!

We hebben Jeroen thuis afgezet en toen gauw naar huis. Alle koffers naar binnen en snel begonnen met alles uitpakken zodat ik zo snel mogelijk een was aan kon zetten.

We hadden al in de tuin de katten geroepen maar ze kwamen niet. Komt een kwartier later Dobby op haar gemak naar beneden gelopen. Ze was meteen enorm aanhankelijk en kwam meteen op schoot zitten.

Even later belde Helma, de buurvrouw, aan. Zij heeft voor onze katten gezorgd. Dobby was netjes iedere dag thuis, maar Dribbel hebben ze amper gezien. Hopelijk vinden wij hem vanavond op de camping bij ons achter.

Terwijl Maurice en ik alles opruimden ging Caro de gekochte snoepjes naar haar vriendin brengen.

Tegen 17.00 uur zijn we naar mijn moeder gereden waar we lekker gingen eten. Ze was erg blij met de meegebrachte cadeautjes. Op de foto de cadeautjes die we gekocht hadden bij Hobby Lobby. 

Heerlijk gegeten, gebakken aardappelen met sperziebonen, sla en een balletje gehakt.

Rond 20.00 uur zijn we weer naar huis gegaan. Maurice en ik zijn naar de camping gelopen en toen we Dribbel riepen kwam hij als een gek aangerend. Hij is best mager geworden.

Thuis hem eten gegeven en daarna lekker geknuffeld. Met Dribbel tussen ons in op de bank hebben we nog wat tv gekeken, maar rond half 11 was de koek echt op. Lekker naar bed, dromen over onze mooie vakantie! 

Want dat was het, een mooie vakantie! Vooral het eerste deel van de reis bracht ons naar een heel ander Amerika dan onze voorgaande reizen. Nashville en New Orleans vonden we beiden leuke steden ook al zijn ze héél verschillend. Memphis vonden we niet echt bijzonder. Downtown was zo uitgestorven dat het geen prettig gevoel gaf. Maar Graceland bezoeken was wel echt een hoogtepunt.

De verhalen over het slavernijverleden en de burgerrechtenbeweging in de jaren 50/60 waren enorm indrukwekkend. En je ziet heel duidelijk dat dat verleden nog steeds een stempel drukt op de Amerikaanse samenleving.

De natuur in dit gedeelte van Amerika is niet zo indrukwekkend als die in het Westen van Amerika. Maar de swamptour, Mammoth Cave NP, Providence Canyon SP en Great Smoky Mountains NP waren toch ook allemaal schitterend en een bezoek waard.

De hotels waren allemaal prima, geen overdreven luxe maar prima overnachtingsplekken. De B&B in Natchez was erg fijn met een heel lief echtpaar als eigenaar, echt een aanrader.

We hebben aardig wat kilometers gereden, ruim 3000 mijl/4800 km. Het was daarom erg fijn om zo'n grote, ruime huurauto te rijden.

En tot slot, deze muziek hoorden we veel op de radio:

Ordinary - Alex Warren

Anxiety - Doechii

Sorry I'm here for someone else - Benson Boone 

Mystical Magical - Benson Boone

What I want - Morgan Wallen&Tate McRae 

Jump - Blackpink

Love me not - Ravyn Lenae

Revolving Door -Tate McRae 

30 for 30 - SZA/Kendrick Lamar

O, en die kerstbal, gekocht in Pigeon Forge, hier zijn de foto's!

dag 24 de laatste vakantie-uren in Amerika

Maurice en ik zaten vanmorgen om 7.45 uur al aan het ontbijt, we waren zelfs eerder dan Kees beneden en hij is degene die moet werken!

Een minuut of 5 later kwamen Kees en Ruth naar beneden en nog eens 10 minuten later verschenen ook Caro en Olaf. 

Kees vertrek om 10 voor half 9 naar zijn afspraak, wij hebben nog tot 9.00 uur zitten kletsen met Ruth. Toen hebben we ook van haar afscheid genomen. Tot in december! Dan zien we ze weer in Nederland. 

Wij zijn op de kamer de laatste spullen gaan inpakken. Toen alle toilettassen, nachtkleding, vuile was en alle overige losse spullen in de koffers zaten, bleken 2 ervan toch net te zwaar. En de koeltas zat er ook nog niet in. Maar de koffer die onder het gewicht zat zat helemaal vol.

Omdat we én geen zin hadden om een half uur lang te gaan schuiven met bagage van de ene koffer naar de andere net zo lang totdat ze alle 3 voldoen aan het gewicht én we nog wat dingetjes wilden kopen besloten we om tóch een koffer te gaan kopen. We hebben ern aantal spullen uit de te zware koffers gehaald en deze voorlopig even in de koeltas gedaan.

Om 10.00 uur reden we weg bij het hotel. We zijn naar de dichtstbijzijnde supermarkt gereden, de Meijer. 

Hier verkochten ze geen koffers. Dus op naar de Walmart. Daar hadden ze wel koffers, maar niet het formaat dat wij zochten. Ze hadden of formaat trolley of een hele grote, zoals onze roze. En wij willen juist een maat er tussenin. Zodat we bij een volgende reis op de heenweg de koffer in de grote roze kunnen doen.

Dus op weg naar de 'Ross Dress for Less'. Hier hebben we de vorige keer de grote roze koffer gekocht en ook nu vonden we hier een geschikte koffer. 

Missie geslaagd, dan konden we nu weer terug naar de Walmart.

Maar eerst hebben we binnen gekeken bij Petsmart. In deze dierenwinkel hebben ze meestal katten zitten voor adoptie. En ook hier hadden ze 6 katten. 2 volwassen en 4 kittens van 4 maanden oud. Och, wat waren die schattig! 

We kwamen langs Hobby Lobby, daar zijn Caro en ik naar binnen gegaan om nog een paar kleine herfstspulletjes te kopen. Helaas zijn de meeste dingen die we heel leuk vinden te groot en/of te zwaar.

Maurice en Olaf zijn ondertussen naar de Dollar General gegaan waar Olaf nog goedkoop een paar Playstation-spellen heeft gekocht.

En vervolgens terug naar de Walmart.voor een grote zak caramel M&M's, magnetron popcorn (die vinden Caro en ik hier lekkerder dan in Nederland, mascara van Revlon die je niet, of moeilijk, kunt kopen in Nederland en 2 bagagebanden voor om de koffers.

En Caro en Olaf wilde nog één keer kijken bij het schap met cereals kijken. Ze hebben hier zóveel keus!

Zo, nu hadden we écht alles gekocht! Het was 12.00 uur, nog 4 uur te gaan voordat we de auto in moeten leveren.

We hebben de navigatie ingesteld op downtown Indianapolis. We vonden downtown er niet echt bijzonder uitzien. Maar dat kan ook komen omdat het vandaag helemaal bewolkt is in tegenstelling tot de laatste anderhalve week en dan ziet alles er toch wat minder aantrekkelijk uit. 

We hebben ern beetje rondgereden en zijn toen naar de Indianapolis Motor Speedway gereden. 

Niemand had hier echt interesse in, maar ik vind dat je de Speedway tóch gezien moet hebben omdat dat één van de dingen is waarom Indianapolis beroemd is. Helaas zijn we er niet gestopt dus ik heb alleen wat foto's gemaakt vanuit de auto.

In een rustige woonwijk hebben we, in een doodlopende straat met zicht op de speedway, de auto even geparkeerd. We hebben de nieuw gekochte spullen én de koeltas in de nieuwe koffer gedaan. Ook hebben we ons gelijk omgekleed (korte broek en slippers uit, lange broek en sneakers aan) zodat deze kleren ook nog in de koffer konden.

Toen dat allemaal gedaan was zijn we op zoek gegaan naar een Panera Bread voor de lunch. Hier op ons gemak gegeten we hadden toch tijd zat. Tegen 15.00 uur waren we echt wel klaar met dat niks doen.

We besloten om maar gewoon naar het vliegveld te rijden. Eerst moesten we de auto nog even voltanken en toen naar Alamo car rental return gereden. 

De streepjescode op het raam werd gescand en we konden gaan. Niets meer gehoord over het creditcard-verhaal waar ik op één van de eerste dagen een email over had gehad.

We konden al meteen onze koffers inchecken. 1 koffer was 200 gram te zwaar, maar dat was geen probleem gelukkig.

Indianapolis airport is niet heel groot. Je hebt een rond plein met wat winkels en restaurants en daar zijn 2 ingangen naar de gates en security. We zijn eerst even op dat plein gaan zitten en hebben nog even gefacetimed met oma.

Daarna toch maar meteen door de security en naar de juiste gate. Dan hebben we alles maar gehad en hoeven we alleen nog maar te wachten tot het boarden begint.

En daar zitten we nu te wachten. Ik heb ondertussen het blog van vandaag af en het is pas kwart voor 6. Het duurt nog ruim een uur tot we gaan boarden.

Ik ga zo lekker mijn boek erbij pakken en lezen met een beker Latte van de Starbucks erbij.

Hoe onze reis verder verloopt laat ik weten in het laatste verslag!

dag 23 Meeting family in Franklin, IN

Vanmorgen weer bijtijds op, we hebben een lange rit voor de boeg. Bij het ontbijt hadden ze eindelijk weer eieren en bacon. Weer een keer wat anders dan de creamcheese of ham. 

Het was erg aangenaam toen we buiten kwamen, we liepen eens een keer niet tegen een muur op. In de auto zagen we dat het 75°F (23,5°C) was. Maar dat zal niet lang zo blijven, want de weersverwachting voor vandaag is 35°C. 

We reden om 9.00 uur weg. Het is zo'n 4 uur rijden naar Franklin Indiana waar we hebben afgesproken met Kees en Ruth om vanavond met elkaar uit eten te gaan. Kees zat de afgelopen dagen in Atlanta voor werk en morgen moet hij voor werk in Franklin zijn. Ruth rijdt vandaag vanuit Fort Wayne naar Franklin.

We hebben dit keer alleen maar over interstates gereden, dat gaat toch het snelst.

Net voorbij Lexington, op de I-64, kwamen we in een lange file terecht. Geen idee waarom we in de file stonden. Het was totaal niet druk op de weg en er was geen ongeluk gebeurd. Na een kruising met een andere weg reed het ineens weer door. Waarschijnlijk iemand die op het laatst bedacht dat ie tóch de afslag moest hebben, zijn auto er gewoon voorgooide waardoor de auto's achter hem heel hard moesten remmen. We hebben dit Amerikanen vaker zien doen. Sommigen hier kunnen écht niet autorijden!

Bij Louisville zijn we gestopt bij een Barnes&Noble. Caro wilde heel graag een boek kopen dat vandaag is uitgekomen. En in de Barnes&Noble zit altijd een Starbucks dus kunnen we meteen een pauze houden. 

Het boek hadden ze gelukkig. En ze heeft gelijk nog 2 boeken gekocht. Ze gaat dus weer met een koffer vol boeken naar huis!

We reden weer door downtown Louisville om de tolweg te ontwijken. Hier reden we 3 weken geleden ook, wat lijkt dat al lang geleden!

Net over de brug reden we de staat Indiana weer in. We komen steeds dichter bij het einde van onze vakantie! 

Volgende stop was in Edinburgh bij de Premium Outlets. 

We wilden hier alleen nog even snel naar Adidas en GAP. 

Adidas omdat Maurice een pet wilde kopen. Een paar dagen terug kwam hij al aan met die pet, maar Caro en ik dachten dat hij een grapje maakte en lachten hem uit. Hij heeft hem toen maar terug gehangen, maar dat nam hij ons kwalijk. Dus hij mocht vandaag van ons alsnog de pet kopen. Maurice weer blij!

En de GAP was op verzoek van Caro. Ze hadden nooit het grijze vest wat ze wilde in haar maat. In eerste instantie dachten we dat hij hier ook alleen nog maar in grote maten was, maar er lag nog een stapel áchter de stapel vesten en daar zat er nog 1 in haar maat tussen. Dus zij ook blij!

Het was nog een klein half uurtje naar ons hotel in Franklin. We besloten om het laatste stuk binnendoor te rijden. Dat rijdt toch wel leuker. We zagen een hele donkere lucht hangen en om iets over 15.00 uur hoorden we een soort alarmtoon en werd de radio onderbroken voor een weerswaarschuwing. Er werd gewaarschuwd voor zware onweersbuien en overstromingen. Nou, laten we hopen dat wij daar geen last van gaan krijgen!

Bij het hotel aangekomen alles uit de auto gehaald. En dit keer ook echt álles want morgenmiddag moeten we de auto weer inleveren. Het begon net te regenen, dus even een sprintje getrokken het hotel in.

Op de kamer hebben we de koffers opnieuw ingepakt zodat al het gewicht wat beter verdeeld is over de koffers. Opnieuw alle 3 de koffers gewogen en ik denk dat we het net gaan redden om binnen het toegestane gewicht te blijven.

We hoorden het buiten onweren en zagen een hele donkere lucht aankomen. Deze paniekers dachten zelfs dat een tornado zich aan het vormen was.

Toen we klaar waren met het herpakken van de koffers heb ik Kees en Ruth een bericht gestuurd dat we ingecheckt waren in het hotel. Ruth liet weten dat zij ook net was aangekomen en dat Kees onderweg was vanuit Atlanta met het vliegtuig. We spraken af dat we elkaar om half 6 zouden zien in de lobby.

Kees liet om half 5 weten dat hij geland was en dat half 6 ging lukken.

Om half 6 waren we in de lobby, Ruth kwam een paar minuten later. Kees was net gearriveerd en moest zich nog even omkleden. Maar al snel was ook hij beneden. Zó leuk om ze weer te zien!!

Kees had een reservering gemaakt bij Taxman Brewing Company in Bargersville, een klein plaatsje vlakbij Franklin. Een leuk tentje waar ze hun eigen bier brouwen geïnspireerd op bier uit België. 

Als voorgerecht hadden we crispy Brussel Sprouts (spruitjes) met geitenkaas. Erg lekker, hier ga ik een recept van opzoeken voor thuis!

We hebben heerlijk gegeten en lekker gekletst over van alles en nog wat, over onze reis, over hun pensioen en het reizen met de caravan, over onze familie thuis (de familie van Kees en mij) en over muziek. Het was echt supergezellig.

In het hotel namen we beneden afscheid en spraken we af om om 8.00 uur te gaan ontbijten. Kees moet om 8.30 uur bij zijn afspraak zijn maar dat is maar 5 minuten rijden vanaf het hotel. Dus dan kunnen we nog gezellig met elkaar ontbijten. 

Ze namen beiden een kop koffie mee naar de kamer en gingen er een lekker bitterkoekje bij eten. Die hadden wij namelijk meegenomen uit Nederland, tesamen met Engelse drop en stroopwafels. Die hebben 3 weken lang met ons meegereisd, hopelijk hebben ze de reis overleefd.

Olaf ging nog even zwemmen in het binnenzwembad beneden en Caro ging met hem mee. Niet zwemmen, maar Olaf wil niet alleen.

Ik bleef op de kamer om het blog van vandaag te schrijven. Alweer het laatste blog van een volledige dag in Amerika deze reis. Morgen hebben we nog tot 16.00 uur voordat we de auto in moeten leveren dus daar zal ik verslag van doen vanaf het vliegveld.

Hotel: Hampton Inn & Suites Franlin

Mijl gereden:

Stappen: 3.836

Temperatuur: 35

dag 22 via Daniel Boone National Forest naar Corbin KY

Vandaag gaan we de Great Smoky Mountains weer achter ons laten. Jammer, ik vind het hier fijn! Om 8.00 uur zaten Maurice en ik samen aan het ontbijt. Caro kwam 20 minuten later ook, maar Olaf wilde niet wakker worden zei ze. Hij mompelde wel iets van "ik ontbijt wel met de box van Olive Garden" Iew!!!

De tv in de ontbijtruimte stond vandaag op The Weather Channel, Amerika is in de ban van orkaan Erin volgens mij, je hoort en ziet niets anders momenteel. Zij gaat niet aan land komen in Amerika is de verwachting, maar kan wel voor regen en hoge golven zorgen. Wij hopen alleen dat het niet van invloed gaat zijn op onze vlucht.

Na het ontbijt hebben we alles weer ingepakt en hebben we de koffers gewogen. Even checken of het gaat lukken met onze 3 koffers of dat we een koffer bij moeten kopen. Zoals het er nu uitziet is een koffer kopen niet nodig.

Eerste stop vandaag was bij Buc-Ee's. Deze Buc-Ee's bij Sevierville (de geboorteplaats van Dolly Parton trouwens) is de één na grootste van Amerika en heeft 120 benzinepompen en een winkel groter dan de Albert Heijn XL op Bisonspoor! Je kunt er van alles kopen, eten, drinken, snoep, kleding. En ook met de afbeelding van de Buc-Ee's bever kun je echt alles kopen: T-shirts, magneten, badpakken, hoodies, rugzakken, knuffeldieren, tandenborstels, sleutelhangers, koffiebekers, hondenhalsbanden, reisbekers, zonnebrillen, koelers, autoverfrissers. Bedenk het en je kunt het kopen!

Wij hebben 2 sleutelhangers, en een magneet gekocht.

Vervolgens werd de navigatie ingesteld op Natural Arch in Daniel Boone National Forest. Dit was een goede 2 uur rijden. Maar door deze mooie omgeving is dat zeker geen straf.

Ergens halverwege reden we Kentucky binnen. Maar omdat we niet op de interstate reden zagen we geen groot 'Welcome in Kentucky' bord helaas. 

Aangekomen bij het parkeerterrein zagen we dat we de enige waren. De fee voor dit park was $ 5,- en moest je voldoen door dit in een envelopje te doen en in een brievenbus te doen. O jee, we hebben amper cash geld. We hebben 2 dollar aan muntjes in de envelop gedaan. Beter iets dan niets toch?

We zijn allereerst naar het uitkijkpunt op de parkeerplaats gelopen vanaf waar je een mooi uitzicht had op de natuurlijke boog.

Deze bogen zijn ontstaan door miljoenen jaren aan weersinvloeden en erosie.

Er liep ook een trail naar de boog toe. Deze was 1 mijl, dat valt best mee. Alleen ging je wel heel veel trappen af naar beneden. Oef, die moeten we zo ook weer op hè! En het is 30 graden dus dat wordt weer afzien!

Redelijk snel stonden we aan de voet van de boog. Wow, hij is echt groot van zo dichtbij!

Er liep een trap omhoog, zo kwam je onder de boog te staan.

We hadden het idee dat deze trail niet heel vaak gelopen wordt, want het struikgewas was op sommige plekken al wat naar elkaar toe gegroeid. 

De terugweg was pittig, al die trappen omhoog. Zéker wanneer je Speedy Gonzalez en Roadrunner (Caro en Olaf) bij wil houden! 

We waren alle 4 blij weer in de auto te zitten . Gauw rijden zodat de airco het doet!

Volgende stop vandaag: Cumberland Falls. Deze waterval wordt ook wel 'Niagara of the South' genoemd. Bij volle maan en een heldere nacht is er bij de waterval een regenboog te zien, een moonbow/maanboog genaamd. Dit is de enige plek op het westelijk halfrond waar een moonbow regelmatig en voorspelbaar te zien is. Helaas is het nu geen volle maan, dus we hoeven vanavond niet terug te gaan.

We liepen naar het uitkijkpunt. Huh? Is dit het? Wat een slecht uitzicht op de waterval! We hebben wat foto's genomen en een beetje teleurgesteld liepen we terug richting auto.

Nadat we even in het winkeltje hadden gekeken, op zoek naar een magneet die ze helaas niet hadden, ben ik nog even het visitor center ingelopen. Hier zag ik dat je voor een mooi uitzicht op de waterval iets door moest lopen. 

Dat hebben Caro en ik gedaan. Het was inderdaad niet zo heel ver en het uitzicht was schitterend. 

Toen Caro en ik terugliepen naar Maurice en Olaf merkte ik dat ik vlekken voor mijn ogen kreeg. O jee, ik ga toch geen migraine krijgen?

Gauw naar de auto en daar 2 paracetamol ingenomen. Olaf is voorin gaan zitten zodat ik achterin even een half uur mijn ogen dicht kon doen, hopen dat dat én de paracetamol gaat voorkomen dat ik écht een migraine aanval krijg. Nu is het al héél lang geleden dat ik echt migraine heb gehad, maar ik heb wel regelmatig oogmigraine. Het enige wat ik dan kan doen is snel paracetamol of ibuprofen innemen en het rustig uitzitten.

Na een half uur kwamen we aan bij het hotel. Gelukkig ging het alweer wat beter. 

In de lobby zagen we meerdere mensen zitten wachten. Bleek dat het internet er uit lag en ze dus niet de reserveringen in de computer konden checken. 

De receptioniste vroeg aan iedereen of ze een bevestiging op de telefoon konden laten zien. Tja, daar heb ik dus WiFi voor nodig. Maurice en ik zijn in de auto gestapt, op zoek naar WiFi terwijl Caro en Olaf in het hotel bleven bij de bagage.

Bij de naastgelegen Cracker Barrel kon ik gelukkig op internet. Screenshots gemaakt van de bevestiging op Hotels.com en weer terug. Ze heeft alle informatie opgeschreven en zou ons later bellen zodra er weer internet was. 

Olaf wilde graag even zwemmen dus ik ben mee naar het zwembad gegaan. Het is een binnenzwembad (het leek wel een sauna!) maar ik kon gelukkig ook buiten zitten. Dus terwijl Olaf binnen aan het zwemmen was zat ik er net buiten alvast een deel van het blog te schrijven. 

Weer terug op de kamer moest er beslist worden waar we gingen eten. Het werd uiteindelijk de Cracker Barrel naast het hotel.

Eerst snel even een blik in de winkel voordat we aan tafel gingen. Het bestellen ging snel, maar we hebben gewoon, héél onamerikaans, een uur zitten wachten voordat we eten kregen! Onze serveerster was al wel een paar keer langs geweest om haar excuses aan te bieden. Er was een groep van 60 man voor ons binnengekomen waardoor het zo lang duurde.

Op een gegeven moment kwam de manager langs om te vragen of alles oké was. We gaven aan dat we het wel lang vonden duren (dat gevoel werd versterkt doordat er een kind aan een tafel achter ons de hele tijd zat te gillen, en echt op trommelvlies-scheurende sterkte!). 

Toen het eten er eindelijk was kwam de manager nogmaals langs. Ze gaf ons alvast de rekening en zei dat ze van alles de helft had afgehaald. We hoefden dus maar de helft van de rekening te betalen. Dat zouden ze in Nederland dus echt nóóit doen hè (maar in Nederland hadden we dan ook geen fooi gegeven).

We zijn nog even naar de Walmart gereden, maar hebben uiteindelijk niets gekocht. En toen terug naar het hotel waar ik het blog afmaakte. Zo, na het toevoegen van foto's en het uploaden, ga ik nog even lekker lezen.

O, nog een leuk weetje over de plaats Corbin waar we nu zijn: hier is Kentucky Fried Chicken ontstaan. 

En dat telefoontje van de receptie? We zitten er nog op te wachten!

Hotel: Baymont by Wyndham Corbin

Mijl gereden:

Stappen: 10.137

Temperatuur: 34