dag 12 Mobile naar Panama City Beach

Wat heb ik heerlijk geslapen vannacht in het Kingsize bed. Heerlijk, zoveel ruimte!

Bij het wakker worden meteen Maurice gefeliciteerd met zijn verjaardag, ook al wil hij er niet aan herinnerd worden.

Het ontbijt was tussen 6.00 en 9.00, dus we moesten bijtijds aankleden anders zouden we te laat zijn. Tijdens het eten zagen we het 

Weerbericht op tv. Vandaag wordt het 91 graden (33°C), maar de gevoelstemperatuur is 103 (39,5°C) vanwege de luchtvochtigheid, die is van 90%. Dat wordt dus weer zweten vandaag!

Na het ontbijt op ons gemak alles weer ingepakt en in de auto gezet. De navigatie werd ingesteld op Navarre Beach in Florida, de eerste bestemming van vandaag. Deze badplaats heeft de langste pier van Florida. En een pier bezoeken, dat vinden wij altijd erg leuk in Florida.

De eerste helft van de route reden we via de I-10, de tweede helft was binnendoor, via Pensacola. Het is echt supertoeristisch hier, maar Olaf geniet ervan. Het voelt echt als Florida en dus vertrouwd zegt hij. We reden langs stranden met héél wit zand en het zeewater is lichtblauw.

Navarre Beach ligt op een smal schiereiland voor de kust. Via een brug kom je op het eiland en meteen zie je ook de pier. We hebben de auto geparkeerd en zijn naar de giftshop gelopen waar we voor $ 1,- per persoon een kaartje moesten kopen om op de pier te mogen.

Eenmaal op de pier zijn we meteen helemaal naar het einde gelopen. Hier stonden heel veel mensen te vissen. Beneden in het water zagen we heel veel kwallen zwemmen en af en toe een aantal visjes. 

Terwijl we stonden te kijken of de vissers iets vingen zag Caro rechts een dolfijn. Even later zagen we meerdere vinnen, grote en kleine. Er zwommen dus ook babydolfijnen bij. Het blijft toch magisch om dolfijnen te zien!

Een tijdje later zag ik iets vanuit mijn rechterooghoek. In eerste instantie dacht ik dat het een zwemmer was, maar toen ik goed keek zag ik dat het een hele grote zeeschildpad was. Hij ging helaas heel snel weer onder water. Caro had hem wel gezien maar de rest helaas niet. 

Gelukkig zagen we er even later weer één, ietsjes kleiner dan de vorige. Deze bleef wat langer aan de oppervlakte dus die konden we goed op de foto zetten. 

Wow, wat gaaf dat we zeeschildpadden gezien hebben. Die hebben we nog niet eerder in Florida gezien.

Even later zagen we de grote schildpad ook weer boven komen. Eén van de jongens die aan het vissen was gaf ineens een schreeuw: hij had de schildpad aan de haak. Hij moest flink werken om de hengel vast te blijven houden en de schildpad niet te ver weg te laten zwemmen. Eén van zijn vrienden belde ondertussen de Seaturtle Rescue.

Het duurde best een tijdje voordat die kwamen. Ondertussen was de jongen al de halve pier overgelopen, de schildpad trok hem mee. De Seaturtle Rescue had een groot rond net bij zich, dat lieten ze zakken in het water, de jongen moest proberen de lijn in te halen. Helaas knapte de lijn net voordat de schildpad bij het net was en hij zwom weg.

Voordat de rescue weer weg ging vroeg ik aan één van die mannen wat er nu met de schildpad ging gebeuren. "Niets", zei hij. De schildpad zwemt gewoon weer verder. Op mijn vraag wat er dan met de vishaak en lijn gebeurde zei hij dat de schildpad waarschijnlijk wel meer haken in zich heeft. Helaas gebeurt dit best vaak. Als ze er wél één kunnen vangen dan verwijderen ze alle haken en vislijn. Zielig hè.

We waren inmiddels al een uur op de pier, tijd om weer verder te gaan.

Voordat we naar het hotel in Panama City Beach zouden gaan wilden we eerst nog in het plaatsje Seaside kijken. Dit plaatsje bestaat pas sinds 1981 en is het eerste dorp in Amerika dat is ontworpen volgens de stroming New Urbanism.

Dit houdt in dat het dorp is ontworpen om mensen zo veel mogelijk met elkaar in contact te brengen. De houten huizen hebben bijvoorbeeld terrassen en balkons die dicht bij de stoep geplaatst zijn waardoor je makkelijk contact maakt met de mensen op straat. Alle huizen moeten voldoen aan strikte richtlijnen wat betreft het uiterlijk.

In dit dorpje is The Truman Show met Jim Carrey opgenomen.

Een half uurtje voordat we er aan zouden komen zijn we even gestopt bij de McDonald's, want Olaf moest heel nodig naar de wc. We hebben gelijk maar iets kleins te eten genomen. Het was trouwens koud in die McDonald's, de airco stond er echt op standje invriezen! Caro en ik zijn onze vesten gaan halen uit de auto!

Toen we Seaside inreden zagen we toch een drukte, klaarblijkelijk is het een hele populaire plek om op vakantie te gaan! Alle parkeerplaatsen waren vol, dus we zijn er alleen even doorheen gereden. Het ziet er allemaal wel heel pittoresk uit!

Dan maar meteen door naar het hotel. We kwamen om half 4 aan. Ook wel lekker, dan kunnen we nog even lekker relaxen bij het zwembad.

We zagen een héle donkere lucht, maar deze bleef boven zee hangen en wij hielden het droog, gelukkig.

Na een uurtje bij het zwembad zijn we terug gegaan naar de kamer, douchen en omkleden.

Maurice heeft ook nog even gefacetimed met ome Rien om af te spreken voor overmorgen.

Maurice mocht kiezen waar we gingen eten vanavond. Het werd de Texas Roadhouse.

Het was er best druk, we hebben een minuut of twintig moeten wachten op een tafel. Bij Texas Roadhouse krijg je altijd heerlijke warme broodjes met kaneelboter van het huis, Olaf en ik vinden die zo ontzettend lekker!

Maurice en ik bestelden allebei een steak, Caro Herb Crusted Chicken en Olaf ging voor een combo van Grilled BBQ Chicken en Ribs. 

We hebben echt heerlijk gegeten.

Hierna nog even snel de Walmart in (voor zover dat snel kan) om drinken te kopen want dat is bijna op. Voor de mensen die nog nooit in een Walmart zijn geweest, hier wat foto's. Zo krijg je een beetje een idee hoe groot zo'n winkel is.

En nu op de kamer uitbuiken, het blog afmaken en zo nog even lezen. Voor morgen hebben we een echte Florida-dag gepland.

Hotel: Hampton Inn & Suites Panama City Beach-Pier Park Area

Mijl gereden: 151

Stappen: geen idee, was mijn stappenteller vergeten. Ergens rond de 5.000

Temperatuur: 33 graden