dag 22 via Daniel Boone National Forest naar Corbin KY

Vandaag gaan we de Great Smoky Mountains weer achter ons laten. Jammer, ik vind het hier fijn! Om 8.00 uur zaten Maurice en ik samen aan het ontbijt. Caro kwam 20 minuten later ook, maar Olaf wilde niet wakker worden zei ze. Hij mompelde wel iets van "ik ontbijt wel met de box van Olive Garden" Iew!!!

De tv in de ontbijtruimte stond vandaag op The Weather Channel, Amerika is in de ban van orkaan Erin volgens mij, je hoort en ziet niets anders momenteel. Zij gaat niet aan land komen in Amerika is de verwachting, maar kan wel voor regen en hoge golven zorgen. Wij hopen alleen dat het niet van invloed gaat zijn op onze vlucht.

Na het ontbijt hebben we alles weer ingepakt en hebben we de koffers gewogen. Even checken of het gaat lukken met onze 3 koffers of dat we een koffer bij moeten kopen. Zoals het er nu uitziet is een koffer kopen niet nodig.

Eerste stop vandaag was bij Buc-Ee's. Deze Buc-Ee's bij Sevierville (de geboorteplaats van Dolly Parton trouwens) is de één na grootste van Amerika en heeft 120 benzinepompen en een winkel groter dan de Albert Heijn XL op Bisonspoor! Je kunt er van alles kopen, eten, drinken, snoep, kleding. En ook met de afbeelding van de Buc-Ee's bever kun je echt alles kopen: T-shirts, magneten, badpakken, hoodies, rugzakken, knuffeldieren, tandenborstels, sleutelhangers, koffiebekers, hondenhalsbanden, reisbekers, zonnebrillen, koelers, autoverfrissers. Bedenk het en je kunt het kopen!

Wij hebben 2 sleutelhangers, en een magneet gekocht.

Vervolgens werd de navigatie ingesteld op Natural Arch in Daniel Boone National Forest. Dit was een goede 2 uur rijden. Maar door deze mooie omgeving is dat zeker geen straf.

Ergens halverwege reden we Kentucky binnen. Maar omdat we niet op de interstate reden zagen we geen groot 'Welcome in Kentucky' bord helaas. 

Aangekomen bij het parkeerterrein zagen we dat we de enige waren. De fee voor dit park was $ 5,- en moest je voldoen door dit in een envelopje te doen en in een brievenbus te doen. O jee, we hebben amper cash geld. We hebben 2 dollar aan muntjes in de envelop gedaan. Beter iets dan niets toch?

We zijn allereerst naar het uitkijkpunt op de parkeerplaats gelopen vanaf waar je een mooi uitzicht had op de natuurlijke boog.

Deze bogen zijn ontstaan door miljoenen jaren aan weersinvloeden en erosie.

Er liep ook een trail naar de boog toe. Deze was 1 mijl, dat valt best mee. Alleen ging je wel heel veel trappen af naar beneden. Oef, die moeten we zo ook weer op hè! En het is 30 graden dus dat wordt weer afzien!

Redelijk snel stonden we aan de voet van de boog. Wow, hij is echt groot van zo dichtbij!

Er liep een trap omhoog, zo kwam je onder de boog te staan.

We hadden het idee dat deze trail niet heel vaak gelopen wordt, want het struikgewas was op sommige plekken al wat naar elkaar toe gegroeid. 

De terugweg was pittig, al die trappen omhoog. Zéker wanneer je Speedy Gonzalez en Roadrunner (Caro en Olaf) bij wil houden! 

We waren alle 4 blij weer in de auto te zitten . Gauw rijden zodat de airco het doet!

Volgende stop vandaag: Cumberland Falls. Deze waterval wordt ook wel 'Niagara of the South' genoemd. Bij volle maan en een heldere nacht is er bij de waterval een regenboog te zien, een moonbow/maanboog genaamd. Dit is de enige plek op het westelijk halfrond waar een moonbow regelmatig en voorspelbaar te zien is. Helaas is het nu geen volle maan, dus we hoeven vanavond niet terug te gaan.

We liepen naar het uitkijkpunt. Huh? Is dit het? Wat een slecht uitzicht op de waterval! We hebben wat foto's genomen en een beetje teleurgesteld liepen we terug richting auto.

Nadat we even in het winkeltje hadden gekeken, op zoek naar een magneet die ze helaas niet hadden, ben ik nog even het visitor center ingelopen. Hier zag ik dat je voor een mooi uitzicht op de waterval iets door moest lopen. 

Dat hebben Caro en ik gedaan. Het was inderdaad niet zo heel ver en het uitzicht was schitterend. 

Toen Caro en ik terugliepen naar Maurice en Olaf merkte ik dat ik vlekken voor mijn ogen kreeg. O jee, ik ga toch geen migraine krijgen?

Gauw naar de auto en daar 2 paracetamol ingenomen. Olaf is voorin gaan zitten zodat ik achterin even een half uur mijn ogen dicht kon doen, hopen dat dat én de paracetamol gaat voorkomen dat ik écht een migraine aanval krijg. Nu is het al héél lang geleden dat ik echt migraine heb gehad, maar ik heb wel regelmatig oogmigraine. Het enige wat ik dan kan doen is snel paracetamol of ibuprofen innemen en het rustig uitzitten.

Na een half uur kwamen we aan bij het hotel. Gelukkig ging het alweer wat beter. 

In de lobby zagen we meerdere mensen zitten wachten. Bleek dat het internet er uit lag en ze dus niet de reserveringen in de computer konden checken. 

De receptioniste vroeg aan iedereen of ze een bevestiging op de telefoon konden laten zien. Tja, daar heb ik dus WiFi voor nodig. Maurice en ik zijn in de auto gestapt, op zoek naar WiFi terwijl Caro en Olaf in het hotel bleven bij de bagage.

Bij de naastgelegen Cracker Barrel kon ik gelukkig op internet. Screenshots gemaakt van de bevestiging op Hotels.com en weer terug. Ze heeft alle informatie opgeschreven en zou ons later bellen zodra er weer internet was. 

Olaf wilde graag even zwemmen dus ik ben mee naar het zwembad gegaan. Het is een binnenzwembad (het leek wel een sauna!) maar ik kon gelukkig ook buiten zitten. Dus terwijl Olaf binnen aan het zwemmen was zat ik er net buiten alvast een deel van het blog te schrijven. 

Weer terug op de kamer moest er beslist worden waar we gingen eten. Het werd uiteindelijk de Cracker Barrel naast het hotel.

Eerst snel even een blik in de winkel voordat we aan tafel gingen. Het bestellen ging snel, maar we hebben gewoon, héél onamerikaans, een uur zitten wachten voordat we eten kregen! Onze serveerster was al wel een paar keer langs geweest om haar excuses aan te bieden. Er was een groep van 60 man voor ons binnengekomen waardoor het zo lang duurde.

Op een gegeven moment kwam de manager langs om te vragen of alles oké was. We gaven aan dat we het wel lang vonden duren (dat gevoel werd versterkt doordat er een kind aan een tafel achter ons de hele tijd zat te gillen, en echt op trommelvlies-scheurende sterkte!). 

Toen het eten er eindelijk was kwam de manager nogmaals langs. Ze gaf ons alvast de rekening en zei dat ze van alles de helft had afgehaald. We hoefden dus maar de helft van de rekening te betalen. Dat zouden ze in Nederland dus echt nóóit doen hè (maar in Nederland hadden we dan ook geen fooi gegeven).

We zijn nog even naar de Walmart gereden, maar hebben uiteindelijk niets gekocht. En toen terug naar het hotel waar ik het blog afmaakte. Zo, na het toevoegen van foto's en het uploaden, ga ik nog even lekker lezen.

O, nog een leuk weetje over de plaats Corbin waar we nu zijn: hier is Kentucky Fried Chicken ontstaan. 

En dat telefoontje van de receptie? We zitten er nog op te wachten!

Hotel: Baymont by Wyndham Corbin

Mijl gereden:

Stappen: 10.137

Temperatuur: 34