dag 16 Providence Canyon SP en een concert in Atlanta

Gisterenavond, nét nadat ik de blog had geupload, viel de de stroom uit. Polarsteps was ik nog niet aan toegekomen. Shit, wat is het donker! We zijn even buiten gaan kijken, maar het hele terrein was donker. Het was wel alleen een probleem van Merry Acres Inn, want aan de overkant van de weg brandde wel licht. En als de stroom uitvalt dan stopt de airco er ook mee natuurlijk. Niet fijn wanneer het zo warm en vochtig is hier!

Na 3 kwartier ging het licht én de airco weer aan gelukkig. 

Vanmorgen zijn we weer bijtijds opgestaan. We willen niet al te laat aankomen in Atlanta, dus dan moeten we ook op tijd vertrekken.

Het ontbijt stelde erg weinig voor. Geen toast of warme gerechten. Alleen cereal, bagels, muffins, koffiebroodjes en je kon een kant-en-klare breakfastburger uit de koelkast pakken en opwarmen in de magnetron. Bah!
We hebben het maar bij een bagel met onze eigen ham gehouden.

Na het ontbijt heb ik even een rondje over het terrein gelopen, op zoek naar kippen. Ik had begrepen van de receptioniste dat er een kip op het terrein loopt met 6 kuikentjes. Helaas heb ik die niet kunnen vinden, wel 2 hanen.

Weer terug op de kamer alles ingepakt en in de auto gedaan. Bij mijn autodeur zat een kipje. Ik heb nog gekeken of ik ergens kuikentjes zag, maar dit was een ander kipje denk ik.

Rond 9.00 uur reden we weg. Voordat we naar Atlanta rijden gaan we eerst naar Providence Canyon State Park. Dit is ongeveer een uur rijden. De route erheen ging over smalle countryroads, dit State Park ligt best afgelegen.

Dit State Park heeft als bijnaam 'Little Grand Canyon of Georgia' en is in de 19e eeuw ontstaan doordat boeren de bomen gingen kappen om landbouwgrond te creëren. Dit veroorzaakte echter veel erosie waardoor uiteindelijk deze kloof is ontstaan. In 1970 heeft Jimmy Carter de grond gekocht en er een State Park van gemaakt.

We hebben de White Canyon Loop Trail gelopen. Deze begint bij het visitor centrum. Je loopt eerst een redelijk steil pad naar beneden. Eenmaal beneden kun je een zijpad nemen dat je de kloven inbrengt, maar deze paden waren erg modderig dus dat hebben we maar niet gedaan. 

Op een gegeven moment loopt het pad weer omhoog. Dit deel van de wandeling was anders dan ik had verwacht. Je merkte niets van de kloof. Het voelde als een boswandeling in een bos vol met grote spinnen!

De meesten hingen hoog in de boom, maar soms moest je flink bukken om onder het web door te komen. Zie de foto van Caro en Olaf die niet wisten hoe snel ze er onderdoor moesten gaan!

Ook zag je veel van deze mooie paarse bloemen.

Het is de kittelbloem, oftewel Clitoria ternatea. Ik hoef denk ik niet uit te leggen hoe de bloem aan die naam is gekomen.

Langs dit pad liggen een aantal autowrakken uit de jaren '50. Deze auto's waren van de eigenaren van een homestead (boerderij) die daar heeft gestaan. De auto's zijn achtergebleven toen de boerderij werd verlaten. Het zou teveel schade opleveren voor de natuur om ze te verwijderen, daarom laten ze ze liggen. En het zijn nu broedplaatsen voor vogels en andere kleine dieren.

Eenmaal weer boven loopt het pad verder langs de rand van de kloof en heb je schitterend uitzicht in de kloven. Het gesteente heeft allerlei kleuren, door de rode kleur doet het mij denken aan de natuur in Utah.

Helemaal drijfnat van het zweet kwamen we na een wandeling van 4 km weer bij de auto aan. Pfff, gauw de motor aan zodat de airco wat verkoeling brengt.

De navigatie werd ingesteld op ons hotel in Atlanta, nog 2,5 uur rijden. Halverwege begon Maurice slaap te krijgen. Gauw maar een stop maken! We zijn gestopt bij de Dunkin' voor koffie en donuts (Bavarian Cream voor Maurice, Boston Cream voor mij. Caro en Olaf bestelden breadsticks bij Little Ceasar.

Hierna kon Maurice er weer tegen en zijn we verder gereden. De route leidde ons dwars door Atlanta met een mooi zicht op de skyline van downtown.

Iets voor 3 uur waren we bij ons hotel. Na even uitrusten en opfrissen gingen we naar Perimeter Mall. Caro wilde hier graag een paar winkels bezoeken en we wilden snel eten op het foodcourt, want we hebben plannen voor de avond: we gaan naar het concert van Teddy Swims in Chastain Park Amphitheater!!

Caro heeft bij de winkel 'Garage' een spijkerbroek gekocht. Verder hebben we niets gekocht.

Op het foodcourt hebben we eten gehaald bij Pei Wei Asian Express. Maurice had fried rice met General Tsao Chicken en Orange Chicken, Olaf nam noodles met Mongolian Chicken en Orange Chicken en Caro deelden een portie Mongolian/Orange Chicken met fried rice.

Om kwart over 6 zijn we weer naar de auto gegaan om op weg te gaan naar het concert. We hadden geen idee hoe het zat met parkeren enzo dus we konden er maar beter vroeg zijn.

De weg er naartoe ging door een villawijk. Jemig wát een huizen zeg! We hebben onze ogen uitgekeken!

Parkeren ging gelukkig snel. Helaas begon het een beetje te regenen dus de plastic poncho's gingen mee. Eenmaal binnen in het amphitheater hebben we ze ook maar aangedaan, want het begon harder te regenen.

Om 20.00 uur begon het voorprogramma, Cian Ducrot. Dezelfde zanger als bij het concert van Teddy in Nederland.

Net voor 21 00 uur begon het weer te regenen, dus gauw de poncho weer aan. Maar toen Teddy opkwam was het gelukkig weer droog en dat is het het hele concert gebleven gelukkig.

Wow, wat was het weer een gaaf concert. Teddy was helemaal happy om weer in Atlanta te zijn, zijn thuis. En hij had het veel over zijn pasgeboren zoontje, wat een trotse papa. Hij zong een liedje geschreven voor zijn zoontje, Small Hands heet het. Hij moest huilen toen hij het zong, ik hield het ook niet droog.

Het wegrijden van de parkeerplaats ging verrassend snel en 39 minuten na het einde van het concert waren we alweer op onze hotelkamer!

Nu nog snel het blog afmaken en foto's toevoegen en dan gauw slapen!

Hotel: Holiday Inn Express Perimeter Mall
Mijl gereden:
Stappen: 12.449
Temperatuur: 33 graden