dag 20 Great Smoky Mountains

Ik werd vanmorgen wakker door de zon die onder het gordijn door scheen. Ik dacht eigenlijk dat het pas half 5 zou zijn, maar het was gewoon al half 8! Even gekeken of er reacties waren op het blog en het nieuws gelezen en toen aangekleed. Maurice en ik gingen alvast naar het ontbijt. 

Daar gevraagd aan de dame van de receptie of het heel gewoon is dat er beren door de straten lopen of dat wij gisteren gewoon 'lucky' waren. Dit omdat de medewerker van het restaurant tegenover ons hotel gisterenavond ook heel geschrokken reageerde. Volgens de dame is het bijna dagelijkse kost. Nou, ik ben benieuwd vanavond!

Toen wij klaar waren met ontbijten kwamen Caro en Olaf er aan. Ik heb nog maar een koffie gepakt. 

Na het ontbijt stapten we in de auto. We gingen de Roaring Fork Motor Nature Trail rijden en wilden dan halverwege stoppen om de Grotto Falls Trail te lopen. De Roaring Fork Motor Nature Trail is een éénrichting rondweg van 10 km. De weg is erg smal en kronkelig, campers en bussen zijn niet toegestaan, zo smal is het. 

Helaas was het ook erg druk. Verschillende keren stonden we in een file. En parkeren om een trail te lopen zat er al helemaal niet in helaas. Er zijn ook wel héél weinig parkeerplaatsen beschikbaar trouwens. En het is nu natuurlijk extra druk omdat de Newfound Gap Road is afgesloten. Vanuit Gatlinburg kan je daardoor veel minder doen in het park. Een andere, heel populaire, hike naar de Laurel Falls is ook nog eens dicht wegens onderhoud aan het pad. Dus dat betekent extra drukte op stukken die wel open zijn.

We hebben dus de hele loop gereden zonder te kunnen stoppen. Jammer! 

Dan maar naar het National Park sign voor een foto. 

Caro zei toen we hier uitstapte "als Cades Cove net zoals Roaring Fork is ga ik niet mee vanavond. "Hoezo?" vroegen wij. Ze begon te huilen. Ze had het zo vreselijk eng gevonden, al die smalle en bochtige weggetjes langs een afgrond. En niets zeggen hè!

Het was de bedoeling om de foto van 8 jaar geleden na te maken alleen kon ik de oude foto niet bekijken op Facebook want we hebben geen internet. We hebben hem zo goed mogelijk nagemaakt, maar nog niet helemaal goed. Misschien dat we morgen een nieuwe poging doen, dan zorg ik ervoor dat het origineel op mijn telefoon staat. 

Langs het sign loopt een wandelpad. Daar zijn we opgegaan en we hebben even bij de rivier gekeken. Olaf heeft zelfs in het water gelopen. 

We zijn nog even naar het visitor center gereden om te kijken of we daar in de buurt misschien een hike konden doen. In de winkel heeft Caro een knuffelbeertje gekocht, als troost voor haar angst van eerder. Het is het zusje van Spot, het beertje dat ik 8 jaar hier heb gekocht.

We hebben gelijk magneten gekocht. Caro en Olaf kochten er één met de Abram Falls er op. Ze opperden dat dat misschien een goede hike zou zijn. 

Deze zit bij Cades Cove en daar wilden we vanavond sowieso heengaan. Dit is een rondweg waar je vaak beren kunt spotten.

We besloten daarom om naar het hotel te gaan en even lekker te gaan zwemmen en relaxen. 

Rond 14.00 uur zijn we naar Big Daddy's, de pizzeria aan de overkant gelopen. In plaats van avondeten doen we nu een grote lunch. Dit omdat we vanavond laat terug zijn en dan niet meer uitgebreid willen eten. De pizza's van Olaf (hij had een grote pizza genomen) en van mij ging niet helemaal op. Die hebben we in een box meegenomen, dat eet Olaf vanavond wel op.

De box op de hotelkamer gezet, de slippers verwisselt voor sneakers en weer de auto in. De navigatie gaf aan dat het 1 uur en 22 minuten rijden was. En het is maar 32 mijl. Dat betekent dus heel veel bochten waarschijnlijk. 

Zo'n 5,5 mijl voordat we bij de start van de trail waren reden we Cades Cove in. Het had er net flink geregend zagen we. Omdat iedereen om zich heen aan het kijken is of er ergens een beer te zien is gaat het érg langzaam. Met een snelheid van 10 mijl gingen we vooruit. We hebben geen beer gezien, wel twee wilde kalkoenen. 

Tegen 17.00 uur reden we de parkeerplaats van de Abrams Falls trail op. We hebben nog even zitten twijfelen, want 5 mijl (8 km) is best veel, maar we besloten het toch te doen.

Het pad was niet heel fijn. Veel boomwortels en stenen op het pad. 

Het pad liep langs de rivier en ging dan weer omhoog en dan weer naar beneden.

Op één van de hoogste punten, met een schitterend uitzicht, hielden we even een pauze. We kwamen een man tegen die zei dat we halverwege waren en dat het rotste stuk nog moest komen ("the worst is yet to come"). En bedankt hè, dat motiveert lekker! 

We besloten toch door te lopen. Inderdaad ging het nu steiler naar beneden en omhoog. Op het einde liep het pad flink naar beneden en kwamen we eindelijk bij de waterval uit. 

Hij is niet superhoog, zo'n 7 meter. Maar het is de waterval met het grootste volume in GSM.

We zijn op de rotsen gaan zitten en hebben een tijdje de waterval bewonderd. De National Park Service raad ten zeerste af om te zwemmen in de poel vanwege sterke onderstroming en er zijn al meerdere mensen verdronken, maar toch zijn er zat mensen die het doen.

We kregen hier gezelschap van een hele mooie vlinder die naast ons kwam zitten.

Na een kwartier besloten we dan toch maar aan de terugweg te beginnen. De auto komt niet naar ons toe helaas.

De eerste helft was inderdaad pittig. Wederom even gestopt bij het hoogste punt. Caro en Olaf hadden het zo warm dat ze hun shirt uitdeden. Een shirt dat drijfnat was trouwens. 

Net voor we terug waren bij de auto begon het weer een beetje te regenen. Caro wilde even blijven staan schuilen, maar Olaf zei "we zijn toch al drijfnat" dus we zijn doorgelopen.

2,5 uur later en 3 kilo zweet lichter waren we weer terug bij de auto. Ooo, wat was het fijn de auto te zien! Gauw de auto in en airco aan. En het laatste beetje water gedeeld met zijn 4en.

Vervolgens het 2e deel van de Cades Cove Loop gereden, maar helaas geen beer gezien! Wel wat hertjes in de verte.

Bij het verlaten van Cades Cove kwamen we bij een t-splitsing. Wij moesten links, rechts was naar de camping, maar ook naar de kampwinkel. We zijn naar rechts gegaan om te kijken of we er iets te drinken konden kopen. De winkel was dicht, maar er stonden automaten. We hadden helaas maar kleingeld voor 1 fles. Nou ja, iets is beter dan niets toch?

Met zijn 4en genoten van heerlijke, ijskoude MinuteMaid Lemonade!

En toen terug naar het hotel. Weer over die bochtige wegen, maar nu in de schemering.

Om 21.00 uur waren we bij het hotel. We zijn gauw weer onder de douche gestapt, wat was dat heerlijk zeg! De natte shirts hangen op het balkon.

Terwijl ik dit schrijf genieten Caro en ik lekker van een zak magnetron-popcorn. Ook al hebben we geen honger, iets zouts gaat er nu wel in!

Ik denk dat we allemaal heerlijk slapen vannacht! Tot morgen!

Hotel: Econo Lodge On the River Gatlinburg

Mijl gereden:

Stappen: 16.937