dag 9 Via Oak Alley Plantation naar New Orleans

We werden vanochtend om 8.30 uur bij het ontbijt verwacht. De tafel was al gedekt voor ons, er stond al een glaasje jus d'orange klaar.

Toen we plaats namen kwam Greg de koffie brengen en Debbie bracht ons alle 4 een bord met toast, jam, bacon, een stukje quiche en wat fruit. We hebben het eten wat herverdeeld, Olaf het stuk quiche van Maurice, hij een stuk toast van Olaf etc.

Na het ontbijt, de koffers weer naar beneden gesjouwd. Terwijl Maurice en Olaf alles in de auto zetten, namen Caro en ik afscheid van Debbie. Ze vertelde dat ze de stroopwafels zó lekker had gevonden en bedankte ons nogmaals. We vroegen haar meteen wat we het beste konden doen ivm de ontstoken teen van Caro. Zij adviseerde ons om naar de Urgent Care te gaan, de apotheker van de CVS wist volgens haar niet voldoende over dit soort dingen. En het gaat altijd heel snel, met een half uur sta je weer buiten zei ze.

Dus wij op weg naar de Urgent Care. Bij aankomst moest Caro een formulier invullen en haar ID laten zien, daarna moesten we plaatsnemen in de wachtkamer. Na ruim een half uur wachten werden we weer naar de balie geroepen. Of we konden betalen, $ 100,- voor een consult. Ik heb natuurlijk wel om een bon gevraagd voor de verzekering thuis.

Na nog eens 10 minuten wachten werd Caro geroepen, ik ben met haar mee gegaan. Eerst moest ze wat vragen beantwoorden en werd bloeddruk etc opgemeten.

Daarna mochten we naar de kamer ernaast, wachten op de arts. Na een paar minuten kwam ze binnen, bekeek Caro's teen en schreef een recept uit voor een antibioticazalf én een antibioticakuur in pilvorm. Dit omdat de ontsteking al een beetje begint te verspreiden over haar teen en dus om te voorkomen dat het bloedvergiftiging wordt.

Ook moet ze Epsom salt oplossen in warm water, haar voet er in weken en dan voorzichtig knijpen om te kijken of er pus uitkomt.

Het recept ging ze meteen naar de apotheek sturen. 'Ernst pharmacy' was het snelst zei ze, dus op naar Ernst. Met 5 minuten waren we er, het recept was ook al ontvangen dus met een minuut of 10 stonden we buiten met de benodigde medicijnen.

Om 10 voor 11 konden we dan eindelijk op weg, richting New Orleans. Een half uur later reden we de volgende staat in, Louisiana. Helaas geen foto van het bord, dit was zo klein dat we er al voorbij waren voordat we het doorhadden!

De geplande tussenstop in St. Francisville werd geschrapt, daar was geen tijd voor.

We hebben alleen een plaspauze gehouden bij de Walmart in Baton Rouge. We wilden eigenlijk naar de Starbucks maar die was dicht!

Om half 2 kwamen we aan bij Oak Alley Plantation. Hier hebben we de tour van 14.00 geboekt. We lopen dus een beetje rond en maken foto's van het huis en de oprijlaan met oude eiken, waar het huis zijn naam aan te danken heeft.

Stipt om 14.00 uur begon de tour met een beetje aparte gids. Hij sprak alsof hij een natuurdocumentaire insprak en zijn lach klonk als Beavis&Butthead. 

In het huis mochten we helaas geen foto's maken. We zagen de zit- en eetkamer en boven 3 slaapkamers, een kinderkamer, de kamer van de plantagehouder Jacques Roman en de slaapkamer van Josephine Stewart, de laatste eigenaresse van Oak Alley.   

De oorspronkelijke naam van de plantage was Bon Séjour Plantation. De plantage dankt haar huidige naam, Oak Alley, aan de 240 meter lange oprijlaan waarlangs aan beide zijden 14 indrukwekkende eikenbomen staan. De leeftijd van de bomen is niet bekend, ze zijn in elk geval wel ouder dan The Big House en dateren uit begin 19e eeuw. 

De bouw van de woning, door slaven, begon in 1837 en was in 1839 klaar. Eigenaar was gebouwd Jacques Roman. Hij exploiteerde de plantage tot aan zijn dood in 1848, daarna nam zijn weduwe Celine zijn taken over. Helaas mistte zij de vaardigheden om zo'n grote plantage te leiden en haar grote financiële uitgaven leidde bijna tot bankroet. Haar zoon Henri nam in 1859 de controle over en slaagde erin de plantage van de ondergang te redden. 

Tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog werden veel plantages verwoest, Oak Alley Plantation bleef dit lot bespaard. De exploitatie bleek echter niet meer rendabel te zijn, Henri verkocht de plantage in 1866 aan een oom en twee tantes. Daarna raakte de plantage in verval. In 1925 werd de plantage gekocht door Andrew en Josephine Stewart. Zij verbouwden geen suikerriet maar hielden er koeien.

In 1972 overleed Josephine en zij liet het huis na aan de Oak Alley Foundation. Sindsdien is de plantage geopend voor het publiek.

Buiten op het balkon mochten we wel foto's maken van het uitzicht op de eiken.

Na de tour hebben we een film gekeken over het verbouwen van suikerriet en het verwerken tot suiker. En als laatste hebben we de slavenverblijven bekeken waar beschreven werd hoe het leven er voor hun uitzag. Er waren verschillende soorten slaven. Degenen die op het veld werkten hadden het het slechtst. Als huisslaaf, degenen die voor de familie zorgden, had je het iets beter. Je kreeg nette kleding want de familie wilde niet voor schut staan, ze kregen vaak beter eten omdat ze de resten van het diner van de plantagefamilie op aten en het werk was fysiek wat minder zwaar. Het is echt zo indrukwekkend om dit te zien en beseffen hoe zwaar het leven voor hen geweest moet zijn.

Er vliegen hier echt heel veel libellen rond. Bij één van de slavenverblijven landde er eentje precies voor mij en hij bleef ook heel mooi poseren voor de foto. Ik vind de foto best mooi geworden.

Nadat we weer in de auto zaten werd de navigatie ingesteld op het hotel in New Orleans. 

Net naast Oak Alley Plantation staat St. Joseph Plantation & Felicity Plantation. Ik heb vanuit de auto wat foto's gemaakt, ook van de slavenverblijven.

Het eerste stuk reden we langs immense velden vol met suikerriet. Dichterbij de stad was de omgeving wat minder mooi, heel veel industrie.

Ons hotel ligt in hartje New Orleans, aan de rand van French Quarter. Ze hebben een eigen parkeerterrein met valet parking. 

We kregen een kamer op de 3e verdieping, met uitzicht op de Mississippi-rivier.

Nadat we helemaal geïnstalleerd waren op de kamer zijn we weer naar beneden naar de receptie te gaan om te vragen of ze tips hebben voor restaurants. We gaven aan dat we geen fan zijn van vis. Schijnt best een probleem te zijn hier in NOLA (afkorting van New Orleans). We kregen een Italiaans restaurant als tip, Mona Lisa genaamd.

Dus wij daarheen gelopen, is het dicht op dinsdag en woensdag. Nét de 2 dagen dat wij er zijn!

We zijn toen maar het French Quarter ingelopen om op zoek te gaan naar een restaurant. Op Bourbon Street staan gigantische betonblokken. Dit naar aanleiding van de aanslag afgelopen Oud en Nieuw.

 

We hebben uiteindelijk gegeten bij The Original Pierre Maspero's. Olaf ging voor pasta Chicken Alfredo, Caro een burger, ik nam Franse uiensoep en Maurice probeerde de chicken Jambalaya, wat hij niet heel lekker vond.

Na het eten wilden we nog wat rondlopen door de stad. Terwijl we naar buiten liepen kwam uit een andere deur een keukenmedewerker om iets in de vuilcontainer te gooien. Hij kijkt omhoog en zegt "the storm is coming" en nog geen 5 tellen later barst er toch een bui los! Gelukkig heeft bijna ieder gebouw een balkon hier in NOLA dus we hadden snel een plek om te schuilen. 

We zijn een souvenirshop ingegaan en hebben daar wat rondgekeken. Toen de regen wat minder werd zijn we weer gaan lopen. Maar in plaats dat het droog werd ging het weer keihard regenen, dus maar weer schuilen onder een balkon. 

Inmiddels was het donker geworden dus toen het bijna droog was zijn we maar naar het hotel gelopen.

Zowel Caro als ik moeten vanavond ons haar wassen, dus een beetje bijtijds terug op de kamer is dan prima.

En dan kan ik na het afmaken van het blog ook nog even lekker lezen voor het slapengaan.

Hotel: Hotel Provincial French Quarter New Orleans

Mijl gereden: 

Stappen: 9.788

Temperatuur: 37 graden