dag 8 Het vervolg van de Natchez Trace Parkway

Vanmorgen rond 8.00 uur zijn we gaan ontbijten. Dit was het meest uitgebreide ontbijt tot nu toe. Er stond weer een pancake machine dus Caro, Olaf en Maurice hebben pancakes gemaakt.

 Ik heb toast gemaakt, met Philadelphia creamcheese uit een zakje!

En ze hadden ook erg lekkere cinnamonrolls.

Na het ontbijt weer naar de kamer, alle spullen weer ingepakt en op naar de auto.

Vandaag rijden we via de Natchez Trace Parkway naar de plaats Natchez waar we slapen in een B&B.

Onze eerste stop op deze route was het visitor center in Clinton om te vragen wat de must-sees zijn op de route. In het center zaten 2 oude dames die het maar wat leuk vonden om met ons te kletsen. Ze wilden van alles weten over Nederland.

Na 25 minuten kletsen lukte het ons eindelijk om te vertrekken, mét een paar tips voor stops langs de route.

We hebben nog stel een bezoek aan de restrooms gebracht, waar Caro en ik héél hard moesten lachen om de hoogte van de wc-hokjes. Ik kon er zo overheen kijken!

De eerste stop was Rocky Springs. Rocky Springs was een natuurlijke waterbron langs de oude Natchez Trace en daardoor een populaire stopplaats. Eind 18e eeuw gingen de eerste mensen zich vestigen in dit gebied en rond 1860 woonden er zo'n 2600 mensen (+ 2000 slaven) in dit gebied. Er was een school, postkantoor, bank en winkels en natuurlijk een kerk. Belangrijkste bron van inkomsten was de katoenteelt.

Door de burgeroorlog, een uitbraak van gele koorts, mislukte katoenoogsten door de katoenkever en ernstige erosie veroorzaakt door vele jaren van slecht landbeheer daalde het aantal inwoners sterk. In 1930 werd de laatste winkel gesloten.

Tegenwoordig staat alleen de kerk nog overeind.

Naast de kerk ligt een klein kerkhof met graven uit de 19e eeuw.

Verder is er niets bewaard gebleven van het stadje, alleen de kluizen van de bank en het postkantoor staan er nog.

Volgende stop is Sunken Trace. Hier zie je nog een stuk van de oude Natchez Trace. Doordat de grond erg zacht was (löss-grond) werd het pad steeds dieper uitgesleten door de duizenden wandelaars, ruiters en koetsen die het pad gebruikten totdat er uiteindelijk een pad met 'muren' ontstond.

We hebben een kort stukje over dit pad gelopen. Ik zag hier een mooie blauw-zwarte vlinder. Het duurde even maar het is me gelukt er een foto van te maken.

Hierna gingen we naar de Windsor Ruins. Hiervoor moesten we wel van de Natchez Trace Parkway af, zo'n 11 mijl rijden. Dit zijn de overblijfselen van Windsor Mansion, het grootste plantagehuis ooit gebouwd in Mississippi. Het huis werd gebouwd in 1859-1861 en werd in 1890 verwoest toen tijdens een feest een gast een brandende sigaar op het balkon liet liggen.

Ik heb van het internet een afbeelding gehaald van hoe het huis er heeft uitgezien.

Het enige wat is overgebleven van het huis zijn 23 van de 29 pilaren. We vonden het best indrukwekkend en een beetje creepy om rond te lopen bij de ruïnes van wat ooit een schitterend landhuis was.

Vervolgens weer terug naar de Natchez Trace Parkway waar de volgende stop Mount Locust zou zijn. Maar daar aangekomen zagen we dat het terrein ernaartoe was afgesloten. Dus helaas geen blik kunnen werpen op één van de weinige bewaard gebleven herbergen ('stands' genoemd) langs de route.

Dan maar doorgereden naar de eindbestemming van vandaag: Natchez.

Natchez dankt zijn naam aan de Natchez-indianen, de eerste bewoners van dit gebied. In de 19e eeuw was dit een welvarende stad. Vanwege het milde klimaat en de vruchtbare grond vestigden veel plantagehouders zich hier. Zij bouwden hier mooie grote plantagehuizen. En omdat Natchez geen strategische positie in de Amerikaanse Burgeroorlog had zijn veel van die 'Antebellum (betekenis: voor de oorlog) mansions' goed bewaard gebleven.

We wilden naar het Natchez visitor center om een kaart te gaan halen waarop de bezienswaardigheden staan vermeld, maar het center was helaas gesloten. Net toen we weg wilden rijden kwam er een mevrouw aan, ze gebaarde naar ons en ik deed mijn raam open. Ze vroeg of ze ons kon helpen en ik vertelde haar wat we wilden. Zij werkte bij de National Park Service en zei dat we met haar mee moesten lopen het kantoor in en dat ze zou kijken of daar een kaart lag.

Helaas vond ze die niet, maar ze adviseerde om naar het William Johnson House te rijden. Daar bevind zich ook een visitor center.

Daar aangekomen troffen we een hele aardige dame die ons voorzag van héél veel informatie en van een kaart. Ze gaf als tip een rondleiding door Melrose Mansion, een onderdeel van de National Park Service. Dat leek ons wel leuk.

Maar eerst wilde Olaf wat eten. Uiteindelijk zijn we bij de Dairy Queen uitgekomen waar Olaf, Maurice en Caro iets aten en ik een caramel sundae nam.

Het was net 3 uur geweest, de tour bij Melrose zou pas om 4 uur beginnen. We besloten daarom om een beetje rond te rijden. Allereerst gingen we kijken bij de Mississippi-rivier. Indrukwekkend gezicht, zo'n brede rivier.

Ook zijn we gestopt om foto's te maken van Choctaw Hall

en van Stanton Hall.

Daarna door naar Melrose. Hier waren we om kwart voor 4. We zijn naar het kantoor van de rangers gelopen. We gaven aan dat we tickets wilden kopen voor de tour van 4 uur, maar dat hoefde niet, de tour was gratis vandaag. Gratis, daar houden wij van!

Het kantoor was ook een kleine giftshop. Caro zag hier Junior Rangers badges hangen. De ranger zag dat ze ernaar stond te kijken en ik zei dat ze dat vroeger zo leuk vonden om te doen maar dat ze er nu te oud voor zijn. Hij vroeg aan Caro en Olaf of ze een badge wilden en ook het bijbehorende boekje (om junior ranger te worden moet je dus eerst een aantal opdrachten vanuit het boekje doen). Dat wilden ze wel. Ze gingen eerst de opdrachten maken, na de tour zouden ze dan een badge krijgen.

Om 16.00 uur ging de tour van start. Naast ons 4en was er nog een familie met 6 kinderen uit Minnesota.

Dit huis was geen plantagehuis, maar het familiehuis van een rijke plantagehouder die elders 5 plantages bezat. Dit huis was bedoeld om te laten zien hoe rijk ze waren en om feesten te geven.

Na de rondleiding kregen Caro en Olaf hun junior ranger badge. Maurice en ik zijn nog in de slavenverblijven gaan kijken met de ranger.

Hierna reden we naar Concord Quarters, de B&B waar we vannacht slapen. De B&B is van Debby en Gregg Cosey, wat een lieve mensen! We werden heel hartelijk ontvangen. We hebben ons eerst geïnstalleerd in onze kamers. Daarna hebben Caro en ik de meegebrachte stroopwafels aan Debby gegeven. Ze was er echt heel blij mee, ze had net haar avondeten op dus ze gingen als toetje een stroopwafel nemen.

Concord Quarters waren ooit een slavenverblijf, daterend uit 1820 behorend bij Concord Mansion. Dit grote landhuis werd gebouwd in 1789 voor Carlos de Grand Pré, de toenmalige Spaanse gouverneur van Mississippi. Het huis werd Grand Pre genoemd. Enige jaren later werd het overgenomen door zijn opvolger, Manuel Gayoso de Lemos, die het huis Concord noemde. 

De volgende eigenaar, de Minor familie, bouwde 2 slavenverblijven achter de Mansion voor de 147 slaven die zij hielden.

In 1901 werd Concord verwoest door een grote brand. Alleen Concord Quarters is overgebleven.

Op internet heb ik een foto gevonden van hoe Concord Mansion er uit heeft gezien.

In 2017 is de bouwval gekocht door Debbie en Greg en zij hebben het gerenoveerd en er een B&B van gemaakt.

Voor het eten zijn we, op aanraden van Debbie, naar The Camp gereden, een restaurant aan de rivier.

Als voorgerecht hebben we Fried pickles (gefrituurde augurk) geprobeerd. Best lekker, maar het wordt niet onze favoriet.

Caro en Maurice aten taco's, Olaf en ik quesadillas. We hebben heerlijk gegeten.

Bij het verlaten van het restaurant werden we getrakteerd op een mooie zonsondergang boven de rivier. Helaas vlogen er heel veel kleine beestjes (knutjes?) dus we zijn snel de auto ingevlucht.

Weer bij de B&B zijn we buiten op de veranda gaan zitten op de schommelstoelen. We zagen een uil vliegen en landen in de boom naast ons en we zagen vuurvliegjes in de tuin.

Helaas vlogen er ook muggen dus toch maar weer naar binnen.

En zo is er alweer een dag om. Nu nog even de wekker zetten zodat we ons morgen niet verslapen voor het ontbijt.

B&B: Concord Quarters
Mijl gereden: 143
Stappen: 6.908
Temperatuur: 33 graden